صنایع نفت، گاز و پتروشیمی، بهویژه در مناطق میزبان، موتور محرک اقتصاد کشور و یکی از مهمترین ارکان توسعه ملی به شمار میآیند. طبیعی است که مردم این مناطق انتظار داشته باشند از فرصتهای شغلی ایجادشده نیز سهمی عادلانه داشته باشند. این انتظار، نه تنها منطقی و قابل احترام است، بلکه بخشی از مسئولیت اجتماعی شرکتها و از الزامات توسعه متوازن محسوب میشود.