یادداشت - پایگاه خبری پترو برتر
پتروشیمی، کارخانه تولید محصول نیست؛ کارخانه ساخت آینده است / یادداشت
در ادبیات توسعه، صنایع بزرگ تنها با ظرفیت تولید یا حجم سرمایهگذاری سنجیده نمیشوند بلکه جایگاه واقعی آنها بر اساس میزان تأثیرشان بر آینده اقتصاد یک کشور تعیین میشود.
خبر، حلقهای از زنجیره اعتبار صنعت نفت
علی اکبر چهرازی، رئیس روابط عمومی شركت بهره برداری نفت و گاز مارون
افقهای نو در صنعت تکاملیافته ایران
در حالی که جهان با شتاب به سوی «کربنزدایی» و اقتصادهای پایدار حرکت میکند، صنعت پتروشیمی ایران در نقطه عطفی حیاتی قرار دارد. گذار از مدلهای سنتی تولید به رویکردهای «پتروشیمی سبز»، دیگر یک انتخاب اخلاقی یا یک ترجیح زیستمحیطی نیست، بلکه یک ضرورت اقتصادی و استراتژیک برای بقا در بازارهای رقابتی آینده است. این تحول نیازمند بازتعریف زنجیره ارزش، پذیرش فناوریهای نوین و تغییر پارادایم از «تولید حداکثری» به «تولید بهینه و پایدار» است.
فولاد سبز؛ آیندهای نو برای صنعتی که ستون فقرات توسعه است
فولاد سبز امروز از یک ایده محیطزیستی فراتر رفته و به یکی از مهمترین محورهای سیاست صنعتی، سرمایهگذاری و رقابتپذیری در جهان تبدیل شده است.
نقش تولید سبز در چرخه صنعت
در قرن بیستم در نتیجه انقلاب فن آوری و تغییرات اقتصادی حرکت کشورها به سمت توسعه صنعتی شتاب گرفت. این شتاب با تغییرات و پی آمدهای منفی همراه بود. توسعه گسترده صنایع که نتیجه آن تقاضای روزافزون برای انرژی و مواد خام بود موجب اکتشاف زغال سنگ، نفت و گاز طبیعی شد. این موضوع خود دلیلی برای تولید حجم بالایی از زباله و نفوذ آن به پیکره هوا، آب، خاک، موجودات زنده و درنتیجه برهم خوردن تعادل کره زمین شد.
اهواز و فرصتی به نام کارون
در ادبیات توسعه شهری، شهرهایی موفقتر هستند که بتوانند مزیتهای طبیعی خود را به مزیتهای اقتصادی تبدیل کنند. برخی شهرها از دریا، برخی از کوهستان، برخی از میراث تاریخی و برخی دیگر از رودخانههای خود به عنوان موتور توسعه بهره میبرند. در این میان، اهواز از معدود کلانشهرهای ایران است که یک رودخانه دائمی از قلب آن عبور میکند؛ مزیتی که بسیاری از شهرهای کشور از آن محروماند، اما هنوز به جایگاه واقعی خود در فرآیند توسعه شهری نرسیده است.
چرا ظرفیت حل مسئله در خوزستان پایین است؟
خوزستان یک پارادوکس زنده است. استانی که نفت از دلش میجوشد اما خود از ثمره آن سهم قابل توجهی دریافت نکرده است.
اقتدار در هرمز؛ فراتر از امضا، در حصار قانون
تنگه هرمز صرفاً یک آبراه حیاتی برای انرژی جهان نیست؛ بلکه صحنه تبلور حاکمیت ملی و اراده حقوقی جمهوری اسلامی ایران است.
پلهای نامرئی؛ چرا روابط عمومی قلب تپنده سازمانهاست؟
روابط عمومی، هنرِ مدیریتِ «تصویر» و «اعتماد» است. فرقی نمیکند سازمان دولتی باشد روابط عمومی، هنرِ مدیریتِ «تصویر» و «اعتماد» است. فرقی نمیکند سازمان دولتی باشد یا یک شرکت بزرگ؛ اگر کسی بتواند بین سازمان و جامعه، پیوندی از جنس اعتماد برقرار کند، او یک متخصص واقعی در دنیای روابط عمومی است.
