آیا صادرات میلیون ها تن متانول، خام فروشی منابع گازی ایران نیست؟
وقتی سازمان، کارمند را اخراج نمیکند؛ اما کاری میکند که خودش برود.
چگونه کشوری با دومین ذخایر بزرگ گاز جهان، با کمبود گاز، خاموشی برق و محدودیت تولید صنعتی مواجه شد؟
گاهی برای فهم یک موضوع بزرگ، کافی است آن را با زندگی روزمره خودمان مقایسه کنیم.
چرا آینده صنعت نفت، گاز و پتروشیمی بیش از هر زمان دیگری به مدیران شایسته وابسته است؟
در بسیاری از سازمانها، وقتی یک مدیر ارشد بازنشسته میشود، استعفا میدهد یا به هر دلیل از جایگاه خود کنار میرود، تازه یک سؤال مهم مطرح میشود: «جانشین او چه کسی است؟» پاسخ به این سؤال، در واقع یکی از مهمترین آزمونهای بلوغ سازمانی است. سازمانی که برای جانشینی مدیران خود برنامهای ندارد، ناچار میشود در شرایط اضطراری به دنبال مدیر بگردد؛ اما سازمانی که آیندهنگر است، رهبران آینده خود را سالها پیش از رسیدن آنها به صندلی مدیریت شناسایی و تربیت کرده است.
گاهی یک واژه علمی آنقدر در خبرها تکرار میشود که بهتدریج شکل یک تهدید مرموز به خود میگیرد؛ «النینو» یکی از همین واژههاست. این روزها اگر نام النینو را در کنار خوزستان بشنویم، ممکن است تصور کنیم قرار است یک سامانه جوی بزرگ از روی اقیانوس آرام حرکت کند و مستقیماً به جنوب ایران برسد. اما واقعیت علمی چیز دیگری است.
مدیر ارشد مجتمع پتروشیمی پارس در نخستین گردهمایی مدیران ارشد مجتمع و مدیران HSE شرکت های پتروشیمی منطقه با تبیین چهار واژهی کلیدی «همدلی، همکاری، ایمنی و آینده» به عنوان ارکان استراتژی پتروشیمی پارس، بر ضرورت پایان دادن به عملکرد جزیرهای در صنعت تأکید کرد.
گرمایش زمین دیگر یک هشدار دوردست درباره آینده نیست؛ واقعیتی است که نشانههای آن را میتوان در افزایش دما، تداوم خشکسالیها، کاهش منابع آب، تشدید موجهای گرما، آتشسوزیهای طبیعی، فشار بر کشاورزی و تغییر شرایط زیستبومهای ایران مشاهده کرد.