اندیمشک چشم به راه ثبت 4 آذر در تقویم کشور

پدرم، رفیقم، همسایه ام، همکلاسی ام، شاطر احمد و محمود دکان دار و....همه آرزو به دل از دنیا رفتند، شاید این آرزو به عمر ما هم قد ندهد.  

نویسنده ؛ امید زمانی

پدرم، رفیقم، همسایه ام، همکلاسی ام، شاطر احمد و محمود دکان دار و….همه آرزو به دل از دنیا رفتند، شاید این آرزو به عمر ما هم قد ندهد.

شاید ما هم به این لیست بلند بالای آرزو بر دل مانده ها اضافه شویم.

آرزویی که 3 دهه بی صبرانه منتظر تحقق آن هستیم و هر بار در آذر ماه وعده اش را می شنویم، که 4 آذر اندیمشک در تقویم کشور ثبت شد.

اندیمشک سر راه است اما بچه سر راهی نیست، اصالت و قدمت دارد. اندیمشک فرزندانی داشته که نام شان در تاریخ این سرزمین همواره درخشیده است.

سرشناسان و نام آوران اندیمشک قابل شمارش نیستند اما شاید بچه های امروزی نام چند تن از آنها را به یاد بیاورند؛ در دنیای ورزش از حسین کازرونی و غلام پاکدل فوتبالیست گرفته تا حمید رضا گرشاسبی و برادران اسفندیاری، عبدولی، حبیب اخلاقی و دانیال سهرابی کشتی گیر در عالم ادبیات و نویسندگی از غلامحسین الهام گرفته تا عباس اسلامی پور و ارمغان بهداروند در فرهنگ و هنر از مهدی شفیعی تا حمید رضا آذرنگ در دفاع مقدس هم شاید نام بلند و پرآوازه شهید توکل قلاوند را شنیده اید و البته شهید قربانی و شهید کیهانی که مدافع حرم شدند تا شهید مبین میر دورقی.

نام ها و نام آوران بسیارند و هر ساله همه یک نقطه مشترک داشته اند که چون نخ تسبیح همه را به هم وصل می کرد، گرامیداشت حماسه 4 آذر.

اما این 4 آذر چه بود و چه داشت که همه را گرداگرد هم جمع می کرد.

قضیه از این قرار بود که : در یک صبح دل انگیز پاییزی درست در چهارم آذر سال 65 وقتی همه مردم مشغول گذران زندگی روزمره خود بودند ناگهان آسمان شهر تیره و تار شد؛ بیش از 54 فروند هواپیمای عراقی بر سر شهر سایه افکند و همزمان شهر را بمباران کردند.

در این روز خلبانان عراقی طولانی‌ترین حمله هوایی به خاک ایران را در کارنامه شوم خود ثبت کردند. بیش از 1 ساعت و 45 دقیقه بر سر شهر بمب ریختند و جوی خون به راه انداختند.

اندیمشک از چشم صدام و بعثی ها باید مورد هدف قرار می‌گرفت،چرا؟

چون اندیمشک موقعیتی ویژه و ژئوپلتیک واستراتژیک داشت؛ این شهر دروازه ورودی خوزستان بود که موقعیتی فراتر از حد تصور در پشتیبانی جنگ داشت.

نقش اندیمشک در جنگ تحمیلی حیاتی و انکار ناپذیر بود این را صدامیان و مشاوران اروپایی و امریکایی اش بخوبی متوجه شدند.

از همین روی با تمام قوا و با حمله ای تاریخی و فراتر از انتظار مورد هجوم قرار دادند.

ادوات جنگی و نیروها عموماً از شهر اندیمشک به جبهه منتقل می‌شد.این شهر پلی بود میان مرکز و خط مقدم.

در صورت انهدام شهر و راههای ارتباطی اش بویژه خط آهن آن ورق بطور کامل به نفع بعثی ها بر می گشت.

به اعتراف خود اروپایی ها و استراتژیست های جنگی که به نیروهای بعثی مشاوره می دادند کمترین اثر این حمله ترس مردم و تخلیه کامل شهر و فرار نیروهای پشتیبان بود.

با این تفکر و ایده جنگی که در روی نقشه و ذهن بی تعهد و مادی گرا درست بود، ایستگاه‌ و میدان راه‌آهن هدف اولیه این بمباران هوایی قرار گرفت و پس از آن، جنگنده‌های عراقی به منازل مسکونی، دبیرستان شریعتی، نیروگاه تأمین برق سد دز، پادگان‌های نظامی از جمله دوکوهه و … نیز یورش بردند.

این یورش وحشیانه در اندیمشک جوی خون به پا کرد، بمباران به مدت یک ساعت و 45 دقیقه طول کشید و لحظه ای صدای انفجار و شیون و ناله قطع نمی شد.

هیچ قلمی توان توصیف آن لحظات را ندارد، این یک مدعا نیست واقعیتی تلخ و غم انگیز است.

سازمان ها و نهاد های بین المللی همان روز می بایست حقوق بین‌الملل را تشییع می کردند و به خاک می سپردند.

حمله به یک شهر کوچک 25 هزار نفری با 54 فروند جنگنده چیزی جز جنایت جنگی نیست. 

در آن روز بیش از 300 نفر از شهروندان شهید و حدود 700 نفر

مجروح شدند. شدت حمله به گونه‌ای بود که از آن با عنوان طولانی‌ترین بمباران هوایی پس از جنگ جهانی دوم یاد می‌کنند.

زخم های آن جنگ هنوز بر پیگر نحیف و خمیده اندیمشک به جای مانده است.

ما فرزندان اندیمشک که آن روز خون آلود و زخمی ایستادیم این روز ها می بایست در مجامع بین المللی فریاد خون خواهی سر می دادیم و مظلومیت شهر و دوستان و رفقایمان را فریاد می زدیم.

اما هنوز در پی ثبت آن روز در تقویم کشور خود هستیم.

آرزوی مان شده ثبت روز مقاومت و ایستادگی مردم اندیمشک در 4 آذر 1365.

هر سال هم تعدادی از همشهریان مان آرزو بر دل رخت سفر می بندند از این دنیا کوچ می کند.

سئوالی که همواره آذر ماه به ذهن اهالی اندیمشک خطور می کند این است که: آیا ما آرزو ثبت 4 آذر در تقویم را به نظاره می نشینیم یا با خود به

دنیای باقی می بریم؟