در حالی که جهان با شتاب به سوی «کربنزدایی» و اقتصادهای پایدار حرکت میکند، صنعت پتروشیمی ایران در نقطه عطفی حیاتی قرار دارد. گذار از مدلهای سنتی تولید به رویکردهای «پتروشیمی سبز»، دیگر یک انتخاب اخلاقی یا یک ترجیح زیستمحیطی نیست، بلکه یک ضرورت اقتصادی و استراتژیک برای بقا در بازارهای رقابتی آینده است. این تحول نیازمند بازتعریف زنجیره ارزش، پذیرش فناوریهای نوین و تغییر پارادایم از «تولید حداکثری» به «تولید بهینه و پایدار» است.
در قرن بیستم در نتیجه انقلاب فن آوری و تغییرات اقتصادی حرکت کشورها به سمت توسعه صنعتی شتاب گرفت. این شتاب با تغییرات و پی آمدهای منفی همراه بود. توسعه گسترده صنایع که نتیجه آن تقاضای روزافزون برای انرژی و مواد خام بود موجب اکتشاف زغال سنگ، نفت و گاز طبیعی شد. این موضوع خود دلیلی برای تولید حجم بالایی از زباله و نفوذ آن به پیکره هوا، آب، خاک، موجودات زنده و درنتیجه برهم خوردن تعادل کره زمین شد.