جمعه گذشته راهی اصفهان شدم؛ اما این بار، اصفهان، آن هستی و مستی همیشگی را نداشت. مسجد و بازار، کاخ و میدان، هر یک راوی غربتی جانکاه بودند. کاشیهای فیروزهای زخم برداشته و عطر جادویی هل و زعفران از کوچهباغهایش رخت بربسته بود.
ایستگاههای راهآهن به عنوان دروازه ارتباط بین شهر و ریل ایمنی،آسایش و امنیت مسافر را تضمین کند و ارائه خدمات نوین نظیر حمل و نقل درب تا درب،تجاری سازی فضاها از طریق توسعه کسب و کار و ایجاد اشتغال برای ساکنان محدوده ایستگاه داشته باشد.