تنگه هرمز صرفاً یک آبراه حیاتی برای انرژی جهان نیست؛ بلکه صحنه تبلور حاکمیت ملی و اراده حقوقی جمهوری اسلامی ایران است.
روابط عمومی، هنرِ مدیریتِ «تصویر» و «اعتماد» است. فرقی نمیکند سازمان دولتی باشد روابط عمومی، هنرِ مدیریتِ «تصویر» و «اعتماد» است. فرقی نمیکند سازمان دولتی باشد یا یک شرکت بزرگ؛ اگر کسی بتواند بین سازمان و جامعه، پیوندی از جنس اعتماد برقرار کند، او یک متخصص واقعی در دنیای روابط عمومی است.
روز جهانی روابط عمومی و ارتباطات، روزی را به یاد می آرورد که در ساختار سازمانی امروز، بیش از هر زمان دیگری با اعتماد عمومی، شفافیت و مدیریت افکار عمومی پیوند خورده است.
در روزهایی که کشور درگیر شرایط حساس جنگ تحمیلی بود، در گوشهوکنار استان قهرمان پرورخوزستان نیروهای حراست، یگانهای حفاظت از اراضی و کارکنان شجاع ، دلیر و متعهد ادارهکل راه و شهرسازی استان بیوقفه و بیادعا در حال صیانت از اموال عمومی بودند.
در راستای اجرای سیاستهای دولت مردمی و با هدف تسهیل در دسترسی شهروندان به خدمات میز خدمت اداره کل راه و شهرسازی همزمان با شبهای اقتدار و تجمع بزرگ مردم اهواز در موکب شهدای وزارت راه و شهرسازی در خوزستان برپا شد.
جنگ تحمیلی سوم، با وجود تمام رنجها و هزینههای گزاف، دستاوردهایی عمیق و ماندگار در بطن خود پروراند. در این میان، روحی تازه متولد شد: انسجام، همدلی و پیوند دوباره ایرانیان. ملتی که نه در برابر یک دشمن معمولی، بلکه در برابر قدرتهای مجهز به زرادخانههای اتمی ایستاد، اکنون صاحب سرمایهای ملی است؛ اعتباری برای فردای ایران که حتی تحلیلگران غربی را ناگزیر به اعتراف کرد: «ایران قویتر شد».
ایران بزرگ از حماسهی تیر آرش تا اقتدار موشکهای نقطهزن، همواره مهد دلاورانی بوده است که با تکیه بر ایمان و دانش بومی، تحت هدایت رهبری معظم، نگهبان شرف و عزت این مرز و بوم ماندهاند.
پرچم ایران، این نشان باشکوه از هویت و عزت مردم سرزمینمان، تنها تکهای پارچه نیست، بلکه روح و قلب یک ملت را در خود جای داده است. هر زمان که سهرنگ زیبا و پرمعنای آن — سبز، سفید و سرخ — در باد به اهتزاز درمیآید، گویی تاریخ، فرهنگ، و مردمان ایران زمین با آن همراه میشوند و نام ایران را با غرور فریاد میزنند.
نتایج تازهترین پیمایش ملی درباره «تابآوری جامعه در جنگ رمضان ۱۴۰۴» تصویری دوگانه از وضعیت اجتماعی کشور ارائه میدهد: جامعه هنوز توان سازگاری و پایداری خود را حفظ کرده، اما فشارهای اقتصادی به تدریج به مهمترین نقطه آسیب تبدیل میشود. این دادهها نشان میدهد سرمایه اجتماعی همچنان فعال است، اما بدون سیاستهای اقتصادی حمایتی، تداوم آن تضمینشده نیست.